nýtt blogg.. AFTUR
26. maí 2008 klukkan 01:29
ég gleymdi að láta vita...
www.kroll.blog.is endilega kíkið við ;)
www.kroll.blog.is endilega kíkið við ;)
update :)
26. janúar 2008 klukkan 20:52
bara svona smá update, er búin að vera tölvulaus í dáldinn tíma núna, mín elskulega tölva gaf upp öndina enn eina ferðina fyrir nokkru síðan og ég sit eftir með sárt ennið.
kv. Heiða
Nýtt ár.. nýjir tímar ???
08. janúar 2008 klukkan 00:55
Nýtt ár er gengið í garð og nýjar væntingar farnar að skjóta upp kollinum. Það er alltaf eitthvað svo sérstakt við áramót, eins og maður eignist eitt andartak aukinn kraft til að fleyta sér áfram á vegi væntinga og vona og hugi manns endurtekur í sífellu orðin: „nú skal ég“ eða „ég ætla að..“ Full af orku hlakkar manni til að taka þátt í þessu 52ja vikna spretthlaupi sem framundan er, án þess að gera sér grein fyrir því að nokkrum vikum síðar verður manni það ljóst að þetta er áratuga langhlaup sem við erum þátttakendur í en ekki fárra vikna spretthlaup.
Samt sem áður fer ég inn í þetta ár full af bjartsýni og væntingum og listinn minn yfir þau atriði sem ég ætla að takast á við bæði í sprett- og langhlaupinu er glóðvolgur í kollinum á mér svo er bara að sjá hvað verður úr því öllu saman.
Dagurinn í dag
Dagurinn í dag er dagurinn þinn. Þú getur gert við hann hvað sem þú vilt. Gærdaginn áttir þú, honum getur þú ekki breytt. Um morgundaginn veist þú ekki neitt. En daginn í dag átt þú. Gefðu honum því allt sem þú megnar, svo einhver finni í kvöld að það er gott að þú ert til.
Samt sem áður fer ég inn í þetta ár full af bjartsýni og væntingum og listinn minn yfir þau atriði sem ég ætla að takast á við bæði í sprett- og langhlaupinu er glóðvolgur í kollinum á mér svo er bara að sjá hvað verður úr því öllu saman.
Dagurinn í dag
Dagurinn í dag er dagurinn þinn. Þú getur gert við hann hvað sem þú vilt. Gærdaginn áttir þú, honum getur þú ekki breytt. Um morgundaginn veist þú ekki neitt. En daginn í dag átt þú. Gefðu honum því allt sem þú megnar, svo einhver finni í kvöld að það er gott að þú ert til.
Monnti monnt
05. janúar 2008 klukkan 15:50
Bubbi Morthens, Raggi Bjarna og Garðar Thor Cortes í kvöld kl: 20:00 í laugardalshöllinni... mmm Gerist það mikið betra.
ÉG GET EKKI BEÐIÐ 'EG ER SVO SPENNT
2008 !!!
02. janúar 2008 klukkan 02:21
Gleðilegt nýtt ár kæru ættingjar, vinir og takk fyrir það/þau gamla/gömlu.. Ég vona að nýja árið færi ykkur gleði og gæfu..
Árið 2008 gekk í garð með tilheyrandi veðrum og vindum að miðnætti í gærkvöldi. Góð byrjun á nýju ári...
Við fjölskyldan vorum í keflavíkinni í góðu yfirlæti hjá Svavari bróður mömmu og Agnesi ásamt ömmu, langafa, foreldrum Agnesar og bróður.
Ég ætla ekkert að hafa þetta langt, bara henda inn nokkrum myndum frá gærkveldinu svona til gamans.
Árið 2008 gekk í garð með tilheyrandi veðrum og vindum að miðnætti í gærkvöldi. Góð byrjun á nýju ári...
Við fjölskyldan vorum í keflavíkinni í góðu yfirlæti hjá Svavari bróður mömmu og Agnesi ásamt ömmu, langafa, foreldrum Agnesar og bróður.
Ég ætla ekkert að hafa þetta langt, bara henda inn nokkrum myndum frá gærkveldinu svona til gamans.
kokkarnir (Agnes og Svavar) alveg á fullu að undirbúa matinn
Langafi lét sig að sjálfssögðu ekki vanta í partýið
Sunna, Magnús og Stella að spila
Við amma skruppum í heimsókn á spítalann til hans afa míns og við skreyttum kallinn að sjálfssögðu aðeins að anda áramótanna
Kveðja... Heiða
Langafi lét sig að sjálfssögðu ekki vanta í partýið
Sunna, Magnús og Stella að spila
Við amma skruppum í heimsókn á spítalann til hans afa míns og við skreyttum kallinn að sjálfssögðu aðeins að anda áramótanna
Kveðja... Heiða
Er ekki nauðsynlegt að muna eftir hamingjunni???
30. desember 2007 klukkan 21:10
| Könnumst við ekki öll við þetta: Við sannfærum okkur sjálf að lífið verði betra eftir að við giftum okkur, eignumst barn og síðan annað barn. Síðan pirrum við okkur á því að krakkarnir verði nóg gamlir og við erum sannfærð um að við verðum betur stödd þegar að því kemur. Næst erum við örg yfir því að við verðum að eiga unglinga. Við munum svo sannarlega verða hamingjusöm þegar að því skeiði verðurlokið. Við teljum sjálfum okkur trú um að líf okkar verði fullkomið þegar maki okkar tekur til í sínum málum, þegar við fáum betri bíl, þegar við fáum tækifæri á að fara í gott frí eða þegar við setjumst í helgan stein. Sannleikurinn er sá að það er ekki og verður aldrei betri tími til að vera hamingjusamur en einmitt núna. Ef ekki núna, hvenær þá. Lífið verður alltaf fullt af áskorununm og viðfangsefnum. Það er best að viðurkenna þetta fyrir sjálfum okkur og ákveða að vera hamingjusöm engu að síður, á hverjum degi. Vinur minn sagði eitt sinn. Í langan tíma hafði mér virst sem líf mitt væri í þann mund að hefjast -hið raunverulega líf. En alltaf var einhver hindrun í veginum, eitthvað sem hann þurfti að eignast fyrst, einhver óútkljáð mál. mig vantaði tíma til að sinna hlutunum og alltaf voru einhverjar ógreiddar skuldir. Þá gæti ég loks byrjað að lifa lífinu. Að lokum rann upp fyrir mér ljós, þessar "hindranir" eru líf mitt. Þetta sjónarhorn hjálpar okkur að sjá það að það er engin leið til að hamingjunni. Hamnigjan er leiðin. Svo að varðveittu og lærðu að meta hvert augnablik sem þú átt. Lærðu að meta það meira vegna þess að þú deildir því með einhverjum sérstökum, nógu sérstökum til að eyða tíma þínum með ...og mundu að tíminn bíður ekki eftir neinum. Hættu að bíða, bíða eftir að þú klárir þetta eða hitt, eftir að þú missir nokkur kíló, eftir að þú náir á þig nokkrum kílóum, hættu að bíða eftir að þú eignist börn og barnabörn og eftir að börnin flytji að heiman, eftir að þú byrjir að vinna, að þú hættir að vinna, að þú giftist, að þú skiljir, eftir laugardagskvöldinu eða sunnudagsmorgninum, hættu að bíða eftir nýja bílnum, eftir að þú sért búin að borga upp bílinn eða húsið, eftir vorinu, sumrinu, haustinu, vetrinum. Hættu að bíða eftir að þú fáir þér drykk og svo að bíða eftir að það renni af þér. Hættu að bíða eftir að þú deyir... Hættu að bíða eftir því að ákveða að, Það er enginn tími betri en einmitt núna til þess að vera hamingjusöm/amur... Hamingjan er ekki áfangastaður, heldur ferðalag. Í dag er tími til að: vinna eins og þú þurfir ekki á peningum að halda, elska eins og enginn hafi nokkurn tíma sært þig og dansa eins og enginn sé að horfa..... Kveðja.. Heiða |
Svolítið seint í rassinn gripið en..
26. desember 2007 klukkan 18:30
..Ég sendi ykkur öllum kæru ættingjar, vinir og þið hin sem lesið þetta blogg, mínar bestu óskir um gleðilega hátíð og gæfuríkt komandi ár.
Með þökk fyrir allar góðu stundirnar á árinu sem er að líða.
Vonandi að þði hafið haft það sem allra best og með þeim sem ykkur þykir vænt um, það er það sem skiptir mestu máli.
Kossar og kærleiksknús á ykkur öll
Með þökk fyrir allar góðu stundirnar á árinu sem er að líða.
Vonandi að þði hafið haft það sem allra best og með þeim sem ykkur þykir vænt um, það er það sem skiptir mestu máli.
Kossar og kærleiksknús á ykkur öll
Ykkar Heiða Björk
Jólahugleiðing
22. desember 2007 klukkan 02:53
Síðasta dag fyrir jól flýtti ég mér í stórmarkaðinn til að kaupa gjafirnar sem ég komst ekki yfir að kaupa fyrr. Þegar ég sá alltfólkið þar, byrjaði ég að kvarta í hljóði "Þetta á eftir að taka heila eilífð og ég á enn eftir að fara á svo marga staði". Jólin eru alltaf að verða meira og meira pirrandi með hverju árinu. Ég vildi að ég gæti bara lagst niður og farið að sofa og vaknað svo eftir jólin.
Allavegana, ég kom mér í leikfangadeildina og þar fór ég að skoða verðin, hugsandi hvort að börn leiki sér eitthvað með svona dýr leikföng. Eftir smá tíma af leikfangaskoði þá tók ég eftir litlum
strák um 5 ára, sem hélt á dúkku upp við brjóstið sitt. Hann strauk hárið á dúkkunni og virtist svo sorgmæddur. Svo snéri litli strákurinn sér að eldri konu sem var við hliðina á honum "amma, ertu
viss um að ég hafi ekki nógu mikla peninga?" Gamla konan svaraði "þú veist að þú átt ekki nóg til að kaupa dúkkuna elskan mín" Svo bað hún hann um að bíða í 5 mínútur eftir sér á meðan hún skoðaði sig um.
Litli strákurinn hélt ennþá á dúkkunni í hendinni. Ég labbaði til hans og spurði hann hverjum hann ætlaði að gefa dúkkuna. "Þetta er dúkkan sem systir mín elskaði mest og langaði svo mikið í fyrir jólin. Hún var svo viss um að jólasveinninn myndi gefa sér hana.
Ég sagði honum að kannski eigi jólasveinninn eftir að koma með dúkkuna til hennar, og að hann þyrfti ekki að hafa áhyggjur. En hann sagði við mig sorgmæddur "Nei jólasveinninn getur ekki gefið henni dúkkuna þar sem hún en núna. Ég verð að gefa mömmu dúkkuna svo að hún geti
gefið henni hana þegar hún fer þangað". Augun hans voru svo sorgmædd meðan hann sagði þetta. "Systir mín er farin til þess að vera með Guði. Pabbi segir að mamma sé líka að fara til Guðs mjög fljótlega, og ég hélt að hún gæti farið með dúkkuna fyrir mig og gefið systur minni
hana".
Hjartað mitt stoppaði næstum því. Litli strákurinn leit upp til mín og sagði "Ég sagði pabba að segja mömmu að fara ekki alveg strax. Ég bað hann um að bíða þangað til að ég kæmi heim úr búðinni" Svo sýndi hann mér fallega mynd af honum þar sem hann var hlægjandi. "Ég vil líka að mamma taki þessa mynd með sér svo að hún gleymi mér aldrei" "Ég elska mömmu mína og ég vildi óska að hún þyrfti ekki að fara, en pabbi segir að hún verði að fara til að vera hjá litlu systur minni".
Svo leit hann aftur á dúkkuna með sorgmæddum augum, mjög hljóðlátur. Ég teigði mig hljóðlega í veskið mitt og tók smá pening upp og sagði við strákinn "en ef við athugum aftur í vasan til að tékka hvort að þú eigir nógan pening?" Allt í lagi sagði strákurinn "ég vona að ég eigi nóg" Ég bætti smá af mínum peningum við án þess að hann tæki eftir því og við byrjuðum að telja. Það var nógur peningur fyrir dúkkunni, og meira að segja smá afgangur. Litli strákurinn sagði "Takk Guð fyrir að gefa mér nógan pening. Svo leit hann á mig og sagði " Í gær áður en ég fór að sofa þá bað ég Guð um að vera viss um að ég hafi nógan pening til þess að geta keypt dúkkuna handa systur minni. Hann heyrði til mín" "Mig langaði líka að eiga nógan pening til að kaupa hvíta rós handa mömmu, en ég þorði ekki að biðja Guð um of mikið, en hann gaf mér nóg til að kaupa rósina líka". því mamma mín elskar hvítar rósir".
Nokkrum mínútum seinna kom gamla konan og sótti strákinn. Ég kláraði að versla með allt öðru hugarfari ég gat ekki hætt að hugsa um litla strákinn. Svo mundi ég eftir frétt í blaðinu fyrir 2 dögum síðan "maður keyrði drukkinn og klessti á bíl þar sem ung kona og lítil
stelpa voru í. Litla stelpan dó samstundis en mamman var í dái "Fjölskyldan varð að ákveða hvort það ætti að setja hana í öndunarvél eða ekki, af því að unga konan myndi ekki vakna úr dáinu. Var þetta fjölskylda litla stráksins?
Tveim dögum eftir að ég hitti litla strákinn, las ég í blaðinu að unga konan hafi dáið. Ég gat ekki hamið mig og fór út í blómabúð og keypti búnt af hvítum rósum og fór upp í líkhús þar sem fólk gat séð konuna og óskað sér í seinasta skipti áður en hún væri jörðuð. Hún var þarna í kjól, haldandi á fallegri hvítri rós með myndinni af litla stráknum og dúkkuna á brjóstinu. Ég fór aftur heim grátandi og fannst líf mitt hafa breyst til eilífðar. Ástin sem þessi litli strákur hafði til mömmu sinnar og systur, er enn þann dag í dag, erfitt að ímynda sér. Og í einni svipan tekur drukkinn maður þetta allt frá honum.
Núna hefur þú 2 kosti:
1) Þú getur birt þetta á blogginu þínu eða sent þetta áfram á e-maili.
2) Eða hent þessu og látið sem þetta hafi ekki snert hjartað þitt.
Ef þú velur fyrri kostinn þá kannski hindrar þú einhvern í að keyra undir áhrifum áfengis eða annarra vímuefna.
Kærleiks- og jólakveðja
Heiða
blehh
19. desember 2007 klukkan 01:00
Er búin að sitja við tölvuna í góðann klukkutíma eins og tóm og tappalaus tunna og kem ekki svo mikið sem einni bitastæðri setningu upp úr mér þó svo að hausinn á mér sé að springa úr alls kyns pælingum.
Stundum er það bara þannig að það er lítið að segja, stundum ekkert...
Núna er ekkert..
- Annars er ég barasta hress að vanda
Kv. Heiða
Stundum er það bara þannig að það er lítið að segja, stundum ekkert...
Núna er ekkert..
- Annars er ég barasta hress að vanda
Kv. Heiða
Afmæliskveðja
06. desember 2007 klukkan 01:13
Í dag, þann 6 desember fagnar Agnes frænka mín áttunda afmælisdegi sínum umvafin foreldrum sínum (langömmu og langafa), og eiginmanni sínum Tom einhverstaðar á fallegum stað í himnaríki en hún lést eftir mikla og erfiða baráttu við krabbamein þann 20. Desember 1999 
.
Ég get nú svona rétt ýmindað mér veisluhöldin hjá frænku minni af tilefni dagsins í dag því alls staðar þar sem hún kom var stutt í grínið og glensið, enda kona með mikinn húmor þar á ferð.
Ég læt mér nægja að vera hjá henni í huganum í dag, sem og aðra daga.
„living is like tearing through a museum. Not until later do you really start absorbing what you saw, thinking about it, looking it up in a book, and remembering – because you can´t take it all in at once.“
kveðja
Heiða
Ég get nú svona rétt ýmindað mér veisluhöldin hjá frænku minni af tilefni dagsins í dag því alls staðar þar sem hún kom var stutt í grínið og glensið, enda kona með mikinn húmor þar á ferð.
Ég læt mér nægja að vera hjá henni í huganum í dag, sem og aðra daga.
„living is like tearing through a museum. Not until later do you really start absorbing what you saw, thinking about it, looking it up in a book, and remembering – because you can´t take it all in at once.“
kveðja
Heiða
